Leeuwen

Start
Laatste nieuws
Biografie
Bibliografie
Jeugdboeken
Column
Eerder verschenen
Links 

 

 

terug

LEEUWEN

Het is stil in de bossen van Swalmen, ook al ligt er rondom mij een negental leeuwen. In tegenstelling tot de poema van Valkenburg en de lynx van Venlo komen de negen leeuwen nooit in het nieuws. Ze brullen ook niet, maar zijn doodstil. Ze zijn dan ook al meer dan 3000 jaar oud.
De oude leeuwen zijn grafheuvels uit de bronstijd, een periode die duurde van ongeveer 1600 tot 1300  v.C. Als de negen borsten van een mythische reuzenmoeder liggen ze in de bossen, bijna vergeten, ook al bestaan ze nog een beetje voort in plaatsnamen als Leeuwen en Leeuwstuk.
In en rond de dorpen langs de Maas hebben vroeger nog meer leeuwen gelegen, maar eeuwen geleden hebben de boeren ze afgegraven om er de natte 'koelen' in het land mee op te vullen.
De negen leeuwen van Swalmen zijn de goed bewaarde overblijfselen van een beschaving waarin veel respect was voor de doden. In de bronstijd begroeven de mensen hun overledenen in dit soort grafheuvels, soms nadat de lichamen al gecremeerd waren. Vaak gaven ze hun aanzienlijke giften mee, zoals bronzen bijlen of andere voorwerpen die nuttig konden zijn op de tocht  door het schemerrijk van de dood. En natuurlijk een met voedsel gevulde schaal of urn, want ook in het hiernamaals moest men eten.
Latere bewoners van dit gebied gingen heel wat ruwer met mensen om: de middeleeuwers plaatsten op een van de leeuwen een galg. Een kromgegroeide den op een van de bulten doet me ook nu nog aan een galg denken. Een kraai, zo zwart als schoensmeer, zit me vanaf de geknakte boomstam te begluren. Natuurlijk, het is een heks die de schatten van de doden bewaakt.
Het geeft me een bijna magisch gevoel om te vertoeven in dit stille bos, dat op deze herfstachtige namiddag alleen toebehoord aan mij en aan de voorouders. De stilte is zo nadrukkelijk dat ik juist daarom dingen hoor die ik anders nooit hoor. Door de wind schuren een paar takken tegen elkaar, waardoor het lijkt alsof ik van ver weg stemmen hoor. Zijn het mensen die roepen uit de verte van een lang vervlogen tijd? Roepen ze naar mij? Zijn het mijn voorouders van meer dan dertig eeuwen terug die weten dat ik hier zit en over hen nadenk? Misschien huizen hun zielen in holle bomen, of in konijnenburchten, misschien hebben ze de gedaanten aangenomen van de eekhoorns die hoog door de kruinen van de bomen rennen, of de konijnen die voorbijhuppen en in de braamstruiken verdwijnen.
Hoe meer ik over mijn voorouders nadenk, hoe raadselachtiger ze worden. Wat zou ik graag even terugkeren in de tijd om hen te zien. Om hen even aan te raken en met hen te praten. Maar zou ik n woord van hen begrijpen en zouden zij n gedachte van mij doorzien? Het is zeker dat ze van mij zouden schrikken als ik plotseling tussen hen in zou staan, met mijn leesbrilletje en mijn blocnootje waarop ik over hen schrijf. Waarschijnlijk zouden ze me onmiddellijk  op de brandstapel zetten, bang als ze waren voor alles wat hun onbekend was, zoals vele eeuwen later de Weertenaren schrokken van een rog, een platvis die uit de bak van een vishandelaar was gevallen en waarvan ze dachten dat het de duivel zelf was.
De negen leeuwen vormen een archeologisch monument van de eerste orde. Ze zijn mooi, ook al liggen ze er nog zo bescheiden bij en bestaat hun enig uiterlijk vertoon uit een paar bontgekleurde vlinders die in het zonlicht boven hun ruwe huid van dor gras ronddansen.


terug

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
Copyright: Ton van Reen.
Contact: tonvanreen@planet.nl